• Stilstaan en weer verder gaan

    Een jaar geleden
    Afgelopen zaterdag was het precies een jaar geleden dat ik werd geopereerd. Ik reed met mijn auto naar twee fotoshoots, die ik in natuurgebied Geestmerambacht zou geven en onderweg dacht ik terug aan die, wat mij betreft, nare dag. Op datzelfde tijdstip een jaar geleden lag ik al uren in een ziekenhuisbed te wachten totdat ik eindelijk geopereerd zou worden.

    Voorbereidende operatie
    Die ochtend moest ik om 08.30 uur aanwezig zijn voor een voorbereidende operatie. Een operatie waarbij ze een soort van harpoentje in je borst schieten, zodat de chirurg precies weet waar de tumor zit. Handig voor hem, maar zeer pijnlijk voor mij. Ik liep al een paar weken rond met ontzettende pijn in mijn borst en het behoeft vast geen nadere toelichting hoeveel pijn ik tijdens en na die ‘kleine ingreep’ had. Hoewel ik niet kleinzerig ben uitgevallen, heb ik naar mijn idee alles bij elkaar gegild van de pijn.
    Opvallend hoe de theorie heel anders is dan de praktijk. Zeker gezien het feit dat deze ingreep zonder verdoving plaatsvindt en dat je daarna ‘best wel pijnstillers mag hebben’… paracetamol.

    Snel het ziekenhuis weer uit
    Pas in de middag vond de operatie plaats en rond 20.00 uur mocht ik het ziekenhuisweer verlaten. Niet dat ik me top voelde, maar ik wilde zo snel mogelijk naar huis. De chirurg had eerder verteld dat als je vrijdags geopereerd werd, ‘je gerust wel die maandag er op weer kon werken’.
    Nu ben ik nogal een bikkel van nature, maar dat werd mij zelfs te gortig. Ook hier bleek de praktijk anders dan de theorie. De chirurg is trouwens een man. Zou hij zich kunnen verplaatsen in een vrouw die net aan haar borst is geopereerd?, vroeg ik me af. Ik vrees van niet.

    Elk detail
    Gek dat je een jaar na dato nog precies in detail weet wat, wanneer, hoe gebeurde. Als een film komt alles weer voorbij. En kijk eens waar ik nu een jaar later sta. Ik zorg goed voor mezelf, ik geniet van alles en iedereen om mij heen. Mijn lieve zus heeft me in oktober mee genomen naar Barcelona voor een fantastische vakantie samen. En ik doe wat ik het liefste doe; prachtig werk als coach en fotograaf.

    Feestmaand
    Hoewel de maand oktober inmiddels bekend is als borstkankermaand, hebben mijn man en ik de maand september tot feestmaand gebombardeerd. Want in september vorig jaar kreeg ik de diagnose. Niet dat dat iets is om te vieren, maar op de een of andere manier had ik wel de behoefte om er bij stil te staan. Dat ik er, ondanks de uitzaaiingen en de vijf jaar hormoontherapie, nog ben en dat we gewoon een jaar verder zijn. Een jaar met verdrietige, mooie, ontroerende, pijnlijke en lieve momenten.

    Geen zorgen
    Ik reed naar het Geestmerambacht om twee hele leuke, jonge mensen te fotograferen. En dan vergeet ik al die andere dingen die me bezighouden of waar ik me zorgen over maak. Prachtige mensen en momenten om vast te leggen. Waar ik dan zelf ook weer blij van word.

    Zal ik het dan toch maar gaan vieren? Ja, natuurlijk!