• Kanker nog steeds taboe?

    Het kaarsje ging uit
    Na de laatste bestralingen en mijn laatste klussen qua werk, ben ik half december een soort van ingestort. Alle behandelingen, stress en blijven doorwerken, vergden veel energie. De Kerstdagen en oud en nieuw hebben mijn man en ik dan ook samen doorgebracht. Ik heb de meeste tijd op de bank en in bed gelegen. Het was en is een pittige tijd voor ons allebei. Op dat moment ging mijn kaarsje uit.

    Geen stempeltje ‘genezen’
    Hoewel het fijn is dat behandeling met chemo niet nodig is, is daarmee de kous nog niet af. Want omdat ik (kleine) uitzaaiingen heb, moet daarop wel behandeld worden met hormoontherapie. Het ‘genezen’ stempeltje heb ik niet gekregen. Een los eindje dus…
    Op 1 januari 2015 ben ik gestart met het medicijn Tamoxifen. De eerste week ging het nog redelijk, maar daarna ging het al vrij snel slechter. Enorme opvliegers, pijn in mijn hele lijf, niet meer slapen. Tot ik op een gegeven moment zelfs mijn bed niet meer uit kon komen van de pijn. De werkweek was een en soms twee dagen te lang. Ik had geen energie meer. En zelfs een feestje was teveel. Ik voelde me ziek!

    Een specialist met EQ
    Na zes weken ben ik gestopt met de medicijnen. Het ging echt niet meer. De oncoloog kon zich hier in vinden, want vindt ook dat je wel moet kunnen blijven functioneren. Aaaahh… een specialist met EQ is zo fijn!
    Kan je nagaan wat een bende je binnen krijgt…. Want ik voel me al wel iets beter, maar nog niet top. Voor zover je je top kunt voelen in mijn situatie natuurlijk.
    Het wordt dus zoeken naar een behandeling die nodig is om de kanker te verslaan, en die ik kan handelen. Over twee weken start ik met een ander medicijn: Anastrozol. Eind maart heb ik weer een afspraak met de oncoloog.

    Warme deken
    Sinds een paar weken doe ik yoga voor kankerpatiënten in Inloophuis Pisa in Hoorn. Het was letterlijk en figuurlijk een drempel om over te gaan. Om daar binnen te stappen. Maar ik heb er geen spijt van. Wat een warme deken is dat. Je hoeft niets uit te leggen, want iedereen begrijpt waar je mee te maken hebt of worstelt. Ik voel me daar geen patiënt. Wel gezien en gehoord.

    Onthand
    Vandaag is er in verband met de vakantie geen yoga en ik ben helemaal een beetje onthand, zeg maar. Vorige week heb ik na de yogales een metamorfosemassage gekregen in Pisa. En dat was fantastisch en heerlijk ontspannend. Daarna heerlijk aan de keukentafel gezeten met soep, thee en een goed gesprek. Ja, dat voelt goed.

    Het leven gaat door
    Ik vind het soms best lastig om te gaan met de situatie. Ik wil heel graag. Maar het lijf wil niet altijd meewerken. Intussen heb ik geleerd om te luisteren naar mijn lijf en daarnaar te acteren. Het kan dan ook weleens zijn dat ik op het laatste moment dingen afzeg. Deomgeving heeft daar niet altijd begrip voor, heb ik gemerkt. Hé, het leven gaat nu eenmaal door hè… Begrijpelijk natuurlijk. Alleen voor ons heeft het even stilgestaan, en soms nog.

    Tranen
    Op 9 januari 2015 schreef ik mijn eerste blog over mijn situatie, en slingerde ik die de wereld in. Met tranen in mijn ogen las ik de eerste berichten en lang daarna ontving ik via Facebook en in mijn mailbox de mooiste reacties en verhalen.

    Taboe
    Het maakte me meteen duidelijk dat kanker nog steeds taboe is. We weten het allemaal en we hebben er inmiddels allemaal in meer of mindere mate mee te maken. Maar erover praten is nog steeds lastig. Daarnaast voldoe ik kennelijk ook niet aan het prototype van een kankerpatiënt, wat soms heftige en ook weleens grappige situaties oplevert.

    Blog
    Het blog leverde me een aanvraag op om bij een netwerkclub te komen spreken over kanker en ziek zijn. En dat ga ik in mei dan ook doen. Niet dat ik zo nodig de barricades op moet, maar ik vind het voor mezelf en mijn omgeving wel belangrijk om erover te blijven praten. Het dient dus een tweeledig doel.

    Mijn energie is nog niet optimaal. Ik werk en verwerk, op halve kracht. En ik boemel door…