• Vanaf het eerste moment dat ik met kanker werd geconfronteerd, moest ik keuzes maken.
    Wanneer gaan we opereren. Wel of geen chemo. Een borstbesparende operatie of een amputatie.
    Wanneer vertel ik het de buitenwereld. Hoe lang medicijnen slikken….
    Zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan.

    Anti hormoonbehandeling
    Het laatstgenoemde dilemma ‘hoe lang medicijnen slikken’ houdt me de laatste tijd bezig. Om specifieker te zijn: Hoe lang houd ik de anti hormoonbehandeling vol?
    Sinds januari 2015 slik ik Tamoxifen. Dat vond mijn lijf geen goed idee, dus stapte ik over naar Anastrozol, een soortgelijk medicijn. Dat slikte ik tot een maand of twee geleden, want ook dat pikte mijn lijf niet.
    In het begin leek het wel aardig te gaan, maar allengs de tijd vorderde werd ik zieker en zieker. Griepverschijnselen, misselijk, overgeven, diarree. Kortom; het hele lijstje bijwerkingen, die op de bijsluiter van het medicijn staan, had ik. Als ik ’s morgens in de auto zat op weg naar een opdracht, gebeurde het regelmatig dat ik de inhoud van mijn maag in de tuin deponeerde, ofwel een sprintje moest trekken naar het toilet. Dodelijk vermoeiend werd het en ik begon me steeds meer zorgen te maken.
    Want, dit kan toch nooit de bedoeling zijn?

    Op onderzoek met de huisarts
    Mijn lijf en geest begonnen steeds meer tegen te sputteren. Het enige voordeel wat ik aan deze situatie kon ontdekken, is dat het goed voor de lijn is. Dus naar de huisarts. Daar vond ik wederom een luisterend oor. Dokter Groeneweg in Dirkshorn (hulde voor deze huisarts) nam mijn verhaal serieus en we zijn samen, stap voor stap, gaan onderzoeken wat er aan de hand is en of we er iets op konden vinden om mijn klachten te verminderen. Na weken van (bloed)onderzoeken en experimenteren besloot ik om, in ieder geval tijdelijk, te stoppen met de anti hormoonbehandeling en volledig medicijnloos door het leven te gaan. Na een paar dagen knapte ik zienderogen op.

    Duivels dilemma
    Ik voel me zoveel beter zonder medicijnen en alles in mij schreeuwt; ‘Niet meer doen!’
    Maar wat als artsen tegen je zeggen dat het risico groot is dat de kanker ergens anders terugkomt, en dat ze jou dan niet meer kunnen behandelen? En dat het stemmetje in je hoofd zegt: ‘Wat als blijkt dat de kanker terug komt, en je hebt er niet alles aan gedaan om dat te voorkomen?’. Een duivels dilemma!
    Afgelopen week deelde ik dit dilemma met lotgenoten bij inloophuis Pisa. En terwijl ik mijn verhaal aan hen deed, wist ik het zeker: Ik wil dit niet meer.

    Morgenmiddag heb ik een afspraak met de oncoloog en ga ik hem dit vertellen.