• Bestralen.....En omdenken

    Als je borstkanker hebt, word je bestraald
    Althans in mijn geval. 21 bestralingen in totaal. Elke werkdag, vijf dagen in de week. En in het weekend mag je lijf een beetje bijkomen. In eerste instantie dacht ik nog dat dat best te overzien was. Want wat is nu ruim vier weken op een heel mensenleven?

    Even terug…
    Want een paar maanden geleden twijfelde ik nog over de lengte van dat mensenleven. Dat krijg je ervan als je de diagnose borstkanker krijgt.
    Bestralen dus. Een aantal weken na de operatie werd mijn lijf veranderd in een soort van wandelende Mondriaan. Om de bestralingen correct uit te kunnen voeren, moet zorgvuldig gemeten worden om welk gebied het gaat. Een aantal tatoeagepuntjes en lijnen met inkt werden aangebracht op het bestralingsgebied. Een week later zou de eerste bestraling plaatsvinden.
    Alles wat je de eerste keer doet is onwennig en eng. Dit dus ook. Vreemde mensen die jouw blote lijf zien en aanraken om je zo goed mogelijk in positie te brengen. Weer zo’n moment van jezelf overgeven aan…. Ja, aan wat eigenlijk? Je moet vertrouwen op de deskundigheid van de mensen die jou behandelen.

    Fluitje van een cent
    Feitelijk is dat bestralen een fluitje van een centje. Qua tijd dan. Want je bent meer tijd kwijt aan naar het ziekenhuis rijden, je inchecken (ja, dat gaat tegenwoordig allemaal volautomatisch) je uitkleden, op de bestralingsbank gaan liggen, in de juiste positie gebracht worden, niet bewegen, je weer aankleden, enz., dan aan het bestralen zelf.
    Na de eerste week begon ik al enige vermoeidheid te voelen. Na de tweede week begon ik er al een beetje tegenop te zien, dat ik elke dag naar het ziekenhuis moest. Ik voelde me steeds vermoeider worden. Heel gek en tegenstrijdig, omdat ik niet het gevoel had dat ik veel deed. Tegen de tijd dat ik in de laatste bestralingsweek zat, was ik zo moe dat het al een hele toer was om ’s morgens alleen al mijn bed uit te komen. Laat staan dat ik me nog moest aankleden, in de auto stappen, erheen rijden….. Kortom; het kaarsje ging langzaam uit.

    Een hele prestatie
    Ik vond het het een hele prestatie van mezelf. Elke dag heen en weer gereden worden door vriendinnen of echtgenoot. Het wordt namelijk afgeraden om zelf te rijden. Afhankelijk te zijn van anderen. Mijn opdrachten professioneel uitvoeren. Me overgeven aan de specialisten en de behandelingen, rust te nemen, goed te eten en te slapen enz., enz….

    Beloning
    Als je een prestatie levert, wil je ook een beloning. Net zoals kinderen na een ziekenhuisopname een oorkonde krijgen.Dat idee. Het leek me niet dat de afdeling radiologie dat in haar pakket had zitten, die beloning. Er zal vast geen rode loper voor mij uitgelegd worden en ik zal vast ook geen medaille krijgen, bedacht ik.

    Omdenken
    Dus bedacht ik zelf iets. Ik maakte een cadeaupakketje met 20 spiegeltjes erin. Een spiegeltje voor elke medewerker van de afdeling radiologie, met een handgeschreven bedankkaart erbij. Voorafgaande aan de laatste bestraling gaf ik dit aan de verpleegkundige, die het verrast in ontvangst nam. Terwijl ik mij omkleedde hoorde ik haar en haar collega’s praten over hun cadeau. De sfeer werd anders, vrolijker. Iedereen kwam na de laatste bestraling nog even bij me langs. Om me te bedanken en me veel sterkte te wensen. Ik zag hen en zij zagen mij.

    Hoe omdenken kan leiden tot een mooi cadeau!