• Een inloophuis voor mensen met kanker is niet eng en is er ook niet alleen voor oude mensen

    Lading energie
    Tijdens een van mijn bezoeken aan Inloophuis Pisa kwam Wiek Luza de keuken binnen lopen. Zoals altijd met een heerlijke lading energie bij en om zich heen. Wat een heerlijk mens is het toch. Wiek is coördinator en een van de drijvende krachten van Pisa. Zeer professioneel en behept met een stevig gevoel voor humor. Ze verraste me meteen met de opmerking; ‘Ik ga je binnenkort voor iets leuks uitnodigen’. Ik keek haar verbaasd aan en vroeg meteen hoe of wat. Net op dat moment ging mijn telefoon over en terwijl ik die beantwoordde, schreef Wiek in mijn agenda: VAREN MET PISA!

    Op de boot
    Een keer per jaar organiseert Pisa een boottocht voor een aantal van haar bezoekers. Deze keer mocht ik meevaren met de Pisa boot. Op een zonnige dag bracht mijn lief me met de auto naar het schip in Hoorn. De boot was gevuld met heel veel gezellig babbelende mensen.Voor het overgrote deel vrouwen. Mijn lief en ik werden hartelijk ontvangen met koffie, thee en heel, heel veel lekkers. We zaten samen in de zon te genieten van debedrijvigheid op de boot en het geweldige uitzicht. Mijn lief moest weer aan het werk en ik mocht een hele dag op deze prachtige boot vertoeven.

    Diepe indruk
    Wiek nodigde iedereen uit om benedendeks kort kennis met elkaar te maken. Je naam noemen en aangeven vanuit welke hoedanigheid je met Inloophuis Pisa verbonden bent. En dat laatste maakte diepe indruk op me. Want hoe kort ook; iedereen heeft zijn en haar eigen verhaal. Sterk, verdrietig, kwetsbaar, krachtig en lief.
    Ik ben geen huilebalk, maar toen ik weer bovendeks was en de reis begon, heb ik een traantje gelaten. Pffff… dat komt binnen hoor. Vooral de mensen die in de ‘groep zitten waar je niet in wilt zitten’, zoals ze dat zelf zeggen. Of de vrouw met haar kleinkinderen, van wie de dochter en dus hun moeder is overleden aan kanker.

    Tranen
    Ja, dat raakt en maakt me emotioneel. Zoals dat wel vaker gebeurt, de laatste tijd. Met de bijbehorende tranen. Maar dat mag, zeker in dit gezelschap. Want iedereen begrijpt dat. Alles mag op zo’n dag, niets moet.
    Eerlijk gezegd, heb ik de hele dag dan ook niets gedaan. Alleen heel veel genoten en soms een fijn gesprek gevoerd. Maar vooral genieten van even niets, geen patiënt zijn, even gewoon zijn en gewoon doen.

    Knuffels zijn gratis
    Ik zat te praten met de eerder genoemde wat oudere dame, over haar persoonlijke situatie. Wat een indrukwekkend en ook verdrietig verhaal. En hoe verdrietig is het dat, als je wat ouder bent, je snel vergeten wordt. Ieders leven gaat door. Het leven jaagt verder. Met volle agenda’s is er zo een maand voorbij. We kwamen samen tot de conclusie dat dat jammer is, vooral omdat iedereen aandacht nodig heeft en af en toe eens een knuffel. ‘Wilt u een knuffel van mij?’, vroeg ik haar. ‘Ehm…, nou ja graag, maar dan als we straks weggaan’ reageerde ze. ‘Hij is gratis hoor’, zei ik, en sloeg mijn armen om haar heen. En zij sloeg haar armen om mij heen.
    Natuurlijk hebben we elkaar bij het afscheid ook nog een dikke knuffel gegeven. Het is fijn om te geven en om te ontvangen. Of je nu oud of jong bent.

    Pisa en Vaarkracht
    Wat fantastisch dat Pisa er is, dat er zoveel vrijwilligers zijn die hun warme hart laten spreken, dat de stichting Vaarkracht er is die zoveel mensen zo’n prachtige vaartocht kunnen bieden, en wat heerlijk dat ik er bij mocht zijn. Dank aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt.

    Een warme knuffel voor jullie allemaal van mij!